У святочным выпуску газеты прапануем пазнаёміцца з прадстаўнікамі розных прафесій аграпрамысловага комплексу Астравеччыны.
Токар
Вернасць адной гаспадарцы і ўменне з першага погляду зразумець, якая дэталь патрабуецца, і зрабіць яе – гэта ўсё пра токара КСУП «Міхалішкі» Валерыя Скавародку. У гаспадарцы, якая з гадамі ўзбуйнялася, добра ведаюць: калі Іосіфавіч не дапаможа, то не зробіць больш ніхто.– Родам я з-пад Камарова, з вёскі Варашылкі. У Куцьках у школу хадзіў. Лёгка ішло чарчэнне: гадзіны хапала, пакуль іншыя вучні па пяць трацілі. Маляваў прыгожа. Дырэктар школы Іван Пятровіч Драўніцкі раіў вучыцца на мастака ў Ленінградзе. Доўга ўгаворваў, але я пабаяўся ехаць ад бацькоў у далёкі свет, – успамінае Валерый Іосіфавіч. – У выніку адвучыўся на трактарыста-машыніста і слесара, а пасля арміі – яшчэ і на шафёра.
У калгас мужчына прыйшоў у 1983 годзе. Пачынаў прэсаўшчыком у падсобным цэху, потым некалькі гадоў вазіў старшыню.
– Надумалі ў нас адкрываць філіял ад завода ў Арле. Журавель (старшыня. – Заўв. аўт.) спачатку не хацеў мяне адпускаць на вучобу, бо я пастаянна патрэбны быў. Аднак у самы апошні дзень усё нечакана змянілася. Заехаў у кантору за пуцёўкай, а мне кажуць: «Бяры камандзіровачныя», – працягвае мужчына. – Паехаў вучыцца на чатыры месяцы на токара. Аднак перабудова ўнесла карэктывы ў вялікія планы: маштабны праект па адкрыцці філіяла так і не запусцілі.
Добрым словам Валерый Скавародка ўзгадвае свайго настаўніка Міхаіла Кутовіча, які ў невялікай падсобцы ля зернесклада выточваў дэталі і вучыў гэтаму маладых калег.
– Крыху ў Страчы працаваў у новай майстэрні, а потым перайшоў у Страчанку, – расказвае мужчына. – Даўней токары былі ва ўсіх калгасах, а цяпер я адзін на ўсе «Міхалішкі». Калі ламаецца трактар ці камбайн, у майстэрню іх не прыцягнеш. Таму даводзіцца ісці і замяраць усё на месцы, каб вытачыць, да прыкладу, новую ўтулку. Калі працую за станкамі (а іх тут цэлы набор: два такарныя, фрэзерны, свярлільны і наждачны), хлопцы, што на рамонце, заходзяць паглядзець. Магу зрабіць практычна любую дэталь. Гэта часта ратуе, калі ў гарачую пару на полі стаіць камбайн, а патрэбная запчастка ёсць толькі ў Мінску. Зразумела, што ў звычайнай майстэрні не атрымаецца зрабіць па-завадскому. Але здараецца так, што і мая, зробленая на хуткую руку, дапамагае машыне адпрацаваць не адзін тыдзень у полі.
Мужчына дастаў вялікі стос намаляваных ад рукі чарцяжоў і схем і, перабіраючы іх, пачаў тлумачыць.
– Прынясе, бывае, інжынер накіданы ад рукі малюнак. Іншы чалавек здзівіцца: як разабрацца? А мне дастаткова глянуць, каб ведаць, з чаго пачынаць і за што брацца, – усміхаецца токар. – Памятаю, ніяк не маглі адрэстаўраваць дэталь – корпус быў парваны. Вытачыў утулку, замацавалі і «ўпрасавалі» яе – зрабілі усё як мае быць.
Парадак, які пануе ў токарным цэху, дэталі на сваіх месцах, падпісаныя прылады і нават восеньскі букецік хрызантэм сведчаць пра тое, што мой суразмоўца – сапраўдны гаспадар.
– Жыву на хутары Александрыя. Трымаем з жонкай дзве каровы, некалькі кабанчыкаў, з дзясятак курэй. Раней ажно шэсць галоў мелі, кабыла сёмая, і ўручную сенавалі. Цяпер «сікоры» – добрая падмога. А як, жывучы на хутары, не трымаць жывёлу? Пакруцішся каля хаты, абкосіш – на карову сена ўжо ёсць. Даўней за сенакосы ледзь не біліся: самыя няўдобіцы абкошвалі і равы. А цяпер некаторых ледзь не прымушаць трэба, каб каля сядзібы парадак навялі і бур’ян прыбралі. Нядаўна быў у адпачынку, а хата наша ўжо старэнькая, трэба было тэрмінова перакрыць дах. На шчасце, у мяне выдатныя памочнікі. Прыехалі сын з зяцем, і мы самі сваімі рукамі ўсё зрабілі. Магу з ўпэўненасцю сказаць: пакуль ёсць сілы клапаціцца пра зямлю, жывёлу, працаваць – жыццё працягваецца!








