Главная » Новости » Лента новостей

Алісія Тэйка даглядае больш за 40 цялят на МТК “Варона”

15
Гэтыя людзі прыйшлі ў прафесію рознымі шляхамі. Яны адроз­ні­ваюцца па характары, у іх розны стаж работы, але аб’ядноўвае іх любоў да справы, якой займаюцца. Яны нарадзіліся і выраслі на гэтай зямлі і засталіся вернымі свайму краю. Менавіта на іх працы і трымаецца сельская гаспадарка, беларуская вёска і ўся краіна. 

У святочным выпуску газеты прапануем пазнаёміцца з прад­стаў­ні­камі розных прафесій аграпрамысловага комплексу Астравеччыны. 

Цялятніца

Падагрэць і разнесці малако, перасцяліць салому ў клетках, падысці і не па адным разе да кожнага цяляці… Такія будні жывёлавода Алісіі Тэйкі з малочна-таварнай фермы «Варона» філіяла «Аграфірма «Варняны» РУП «Гроднаэнерга». Хоць большая частка працы тут выконваецца ўручную, жанчына прызнаецца: сваю работу не прамяняла б на іншую.

Алісія нарадзілася і вырасла ў Быстрыцы, скончыла мясцовую школу. Выбар будучай прафесіі быў далёкі ад жывёлагадоўлі: дзяўчына вывучылася на агародніка-садавода.

– Выйшла замуж, нарадзіўся сын. Пасля дэкрэтнага адпачынку ў 2017 годзе прыйшла ў КСУП «Варняны», – расказвае цялятніца. 

Шлях жанчыны ў жывёлагадоўлю быў у пэўнай ступені наканаваны. Алісія ў маленстве часта дапамагала маці на ферме.

– Свякроў таксама ўсё жыццё аддала гэтай справе. Можна сказаць, што яна саступіла мне месца (пайшла на пенсію) і ўсяму навучыла. Не хацела б працаваць ні даяркай, ні прадаўцом, хоць такі досвед быў. Мне здаецца, што ў любой сферы самае галоўнае – любіць сваю работу. Без гэтага немагчыма, асабліва ў нашай справе. Ды і куды я без сваіх цялятак... – з пяшчотай зазначае суразмоўца.

Алісія адна клапоціцца пра ўсіх маленькіх жыхароў фермы «Варона» – а гэта 42 галавы. Да жанчыны яны трапляюць пасля нараджэння.

На зіму цялят перавялі з індывідуальных дамкоў, якія стаяць на вуліцы, у прыстасаваны ў адным з памяшканняў прафілакторый.

– Канешне, на сучасных комплексах зусім іншыя ўмовы: і малочнае таксі, і аўтаматызаваныя мыйкі для вядзёрцаў і сосак, аднак і маладняку там значна больш, – працягвае жывёлавод. – У нас ёсць пастэрызатар. Малако ў ім грэецца, і пастаянна падтрымліваецца адна і тая ж тэмпература: 38°C.

Жанчына заўважыла, што цяляты падобныя да дзяцей: мала проста накарміць – кожнаму трэба і ласкавае слова сказаць, і пагладзіць. 

– Спачатку прывучаю піць з соскі, потым – з вядзерца. Каб жывёла не хварэла, у клетцы заўсёды павінна быць суха і чыста. Больш за ўсё мяне радуе, калі ўсе гадаванцы здаровыя, – дзеліцца Алісія.

Працоўны дзень цялятніцы пачынаецца ў 7 гадзін раніцы з абыходу. 

– Гляджу, як жывёла пераначавала, ці не захварэў хто, ці ўсе бадзёрыя. Потым уключаю пастэрызатар, прымацоўваю вядзерцы і бяруся за работу: паю малаком, вадзічку свежую наліваю, чышчу клеткі, сцялю салому. Так у клопатах хутка прамінае час, – тлумачыць жанчына. – А вечарам усё паўтараецца.

Алісія ніколі не шукала шчасця ў горадзе: з сям’ёй яна жыве ў Быст­рыцы ў доме, які застаўся жанчыне ў спадчыну ад дзядоў. Менавіта на роднай зямлі, сярод блізкіх людзей, займаючыся любімай справай, яна адчувае сябе па-сапраўднаму шчаслівай і патрэбнай.

Читайте также: